Strona główna   Strona główna
MUZEUM

- Profesorowie -

Stanisław
Przestalski

Urodził się 3 września 1927 r. we Lwowie. Maturę uzyskał we Wrocławiu w Liceum nr 1 w 1946 r. Studia zakończył w 1951 r. na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Wrocławskiego jako magister filozofii w zakresie fizyki. Doktorat nauk fizycznych („Pomiary wilgotności i porowatości gleby”) uzyskał na tym samym Wydziale (promotor – prof. Jan Wesołowski) w 1959 r. Habilitował się („Fizyczne aspekty zjawiska przenikania jonów fosforanowych do czerwonych ciałek krwi”) tamże w 1964 r. Tytuł profesora nadzwyczajnego uzyskał w 1971 r., a zwyczajnego w 1978 r. Reprezentuje specjalności naukowe: fizyka, biofizyka i agrofizyka. Odbył 3 staże naukowe w ZSRR, Holandii i USA.

W latach 1952–1997 był organizatorem i kierownikiem Katedry Fizyki i Biofizyki. Funkcjami pozauczelnianymi były członkostwo wielu komitetów i komisji PAN (jest Członkiem Honorowym Komitetu Agrofizyki PAN i Komitetu Cytobiologii PAN) oraz przewodniczył Komisji Chemii, Fizyki i Techniki w Biologii Wrocławskiego Oddziału PAN (jest również członkiem honorowym Polskiego Tow. Biofizycznego i Polskiego Towarzystwa Biologii Komórki). Od wielu lat należy do Centralnej Komisji ds. Spraw Tytułów i Stopni Naukowych. Jest członkiem dwóch Komitetów Redakcyjnych czasopism naukowych, wiceprzewodniczącym Komisji Przyrodniczo-Medycznej PAU we Wrocławiu, a od 1994 r. wchodzi w skład Polskiej Akademii Umiejętności (1994–1996 członek korespondent, od 1997 – członek czynny).

Jest promotorem 15 doktoratów, a 11 jego współpracowników habilitowało się. Był opiekunem około 100 prac magisterskich. Jest autorem kilkuset recenzji profesorskich, habilitacyjnych i doktorskich. Jest autorem 2 podręczników akademickich („Fizyka z elementami biofizyki i agrofizyki oraz „Elementy fizyki, biofizyki i agrofizyki”), a także 5 skryptów i książki pt. „Błony biologiczne”.

Opublikował około 350 prac, w tym ponad 160 oryginalnych prac twórczych. Wykładał na zaproszenie na uniwersytetach w Niemczech, Anglii i we Włoszech. Brał aktywny udział w kilkudziesięciu międzynarodowych konferencjach i kongresach naukowych.

Organizował wiele naukowych przedsięwzięć, w tym 13 Międzynarodowych Szkół Biofizyki Transportu Membranowego (1974–1997) oraz konferencji ogólnopolskich (m.in. pierwsze ogólnopolskie sympozjum biofizyczne w 1968 r.) i kierował wieloma projektami badawczymi byłego KBN, obecnie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego.

Początkowo zajmował się badaniem wilgotności i porowatości gleb w warunkach polowych. Od lat 60. prowadzi badania z zakresu biofizyki i agrofizyki błon: mechanizmy przenikania anionów przez błony, mechanizm zjawiska grawiosmozy, molekularny mechanizm działania wielu pestycydów, oksydantów i antyoksydantów oraz organicznych związków cyny i ołowiu na błony. Z każdej z tych dziedzin ma uznane wyniki.

Odznaczony został: Medalem 10-lecia Polski Ludowej, Odznaką Tysiąclecia, Odznaką Honorową „Za zasługi dla Województwa Zielonogórskiego”, Medalem 35-lecia Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu, medalami „Za Zasługi dla Wydziału Rolniczego Akademii Rolniczej we Wrocławiu”, „Za Zasługi dla Akademii Rolniczej we Wrocławiu”. Uzyskał tytuł honorowy „Zasłużony Nauczyciel Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej”, a także został uhonorowany Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2001 r. uzyskał tytuł doktora honoris causa.

  • Początek
  • Do góry
  • W dół
  • Koniec