MUZEUM

- Doktoraty Honoris Causa nadane przez Uczelnię -

POWRÓT

Zdzisław
Wyszyński

Szkoła Wyższa Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie

Profesor Zdzisław Wyszyński urodził się w 1953 roku. Od najmłodszych lat mieszkał we wsi Wojny Piecki w województwie podlaskim, gdzie jego rodzice prowadzili 15-hekatrowe gospodarstwo rolne. W latach 1972-1977 studiował na Wydziale Rolniczym SGGW w Warszawie. Studia ukończył w wynikiem bardzo dobrym w roku 1977, wykonując pracę magisterską pod kierunkiem prof. Leona Lewandowskiego w Instytucie Ekonomiki i Organizacji Gospodarstw Rolnych. Bezpośrednio po studiach podjął pracę w Zakładzie Szczegółowej Uprawy Roślin Instytutu Produkcji Roślinnej SGGW. W 1986 roku uzyskał stopień doktora nauk rolniczych (uprawa roślin) na podstawie pracy „Badania nad wielkością, zmiennością plonów i jakością korzeni buraka cukrowego w rejonie wschodniej Polski”, w 2023 roku doktora habilitowanego (agronomia) na podstawie rozprawy „Zmienność cech roślin buraka cukrowego w łanie oraz plonowanie i jakość korzeni pod wpływem czynników środowiskowo-agrotechnicznych”.

W 2010 roku uzyskał tytuł profesora nauk rolniczych w dyscyplinie rolnictwo. W latach 1982-1994 był pełnomocnikiem rektora SGGW ds. praktyk zagranicznych IAESTE, 2004-2006 – Sekretarzem Generalnym Obchodów Stulecia Wydziału Rolniczego SGGW, 2008-2016 – prodziekanem Wydziału Rolniczego ds. Dydaktyki, 2013-2016 – kierownikiem Katedry Agronomii, 2016-2019 – dziekanem Wydziału Rolniczego SGGW, 2019-2020 – dyrektorem Instytutu Rolnictwa, 2008-2016 – członkiem Senatu SGGW i Senackiej Komisji ds. Dydaktyki, a w latach 2016-2020 także Senackiej Komisji ds. Finansów. Od 2008 roku kierownik studiów podyplomowych rolnictwo dla absolwentów studiów nierolniczych. Członek m.in. Rady Doskonałości Naukowej (Zespół Nauk Rolniczych), Komitetu Uprawy Roślin PAN, Senatu PWSZ w Skierniewicach (obecnie Akademia Nauk Stosowanych Stefana Batorego), European Society for Agronomy (ESA). Przewodniczący Rady Naukowej Instytutu Przemysłu Cukrowniczego, Rady Naukowej IBMER, a po połączeniu Instytutu Technologiczno-Przyrodniczego, przewodniczący Warszawskiego Oddziału PTA.

Promotor 8 obronionych prac doktorskich, 1 postępowanie w toku, 273 prac dyplomowych w tym 156 prac magisterskich i 117 o w łanie oraz plonowanie i jakość korzeni pod wpływem czynników środowiskowo-agrotechnicznych”.

Promotor 8 obronionych prac doktorskich, 1 postępowanie w toku, 273 prac dyplomowych w tym 156 prac magisterskich i 117 inżynierskich, recenzent 23 postępowań o stopnie i tytuły naukowe w tym 8 recenzji prac doktorskich, 8 prac habilitacyjnych, 4 opinii o tytuł profesora, 3 tytułów doktora honoris causa. Wnioskodawca w około 15 postępowaniach o tytuł profesora w RDN. Przewodniczący w około 40 komisjach habilitacyjnych. Uczestniczył w 12 projektach badawczych finansowanych z funduszy pozauczelnianych w tym w 3 jako kierownik, 6 główny wykonawca i 3 wykonawca; autor 211 prac naukowych. Odbył m.in. 6-tygodniowy międzynarodowy kurs w Izraelu z zakresu modelowania wzrostu i rozwoju oraz plonowania roślin rolniczych, a także wizyty studyjne na uniwersytetach rolniczych w Pradze, Jelgawie (Łotwa), Nitrze, Bangor (Anglia), Kassel.

Naukowo zajmuje się badaniami nad oddziaływaniem czynników siedliskowych i agrotechnicznych najsilniej modyfikujących warunki produkcji roślinnej w środkowej i wschodniej Polsce na wielkość i jakość plonu wybranych gatunków roślin okopowych, oleistych i zbożowych (doświadczenia ścisłe i terenowe); zmiennością budowy przestrzennej łanów roślin uprawy polowej wybranych gatunków roślin okopowych (burak cukrowy) i zbożowych (jęczmień i owies) oraz wpływ cech łanu na wielkość, jakość plonu i jego składowe (doświadczenia ścisłe); oceną stosowanych technologii produkcji oraz wewnątrzpolowej i łanowej zmienności cech gleby i plonowania w uprawie głównych gatunków roślin okopowych i zbożowych na plantacjach produkcyjnych w Polsce; wykorzystaniem symulacyjnych modeli deterministyczno-mechanistycznych do prognozowania wzrostu, rozwoju i plonowania roślin okopowych i zbożowych; zmianą klimatu, a możliwościami adaptacyjnymi polskiego rolnictwa oraz rolnictwem jako źródłem energii odnawialnej.

Na jego dorobek naukowy składa się łącznie 211 opracowań, z czego 95 prac (w większości współautorskich) opublikował w recenzowanych czasopismach rolniczych krajowych i zagranicznych. W materiałach kongresowych i konferencyjnych opublikował 76 prac, głównie w układzie typowych prac naukowych zawierających oryginalne wyniki badań polowych i laboratoryjnych. 85 opracowań naukowych zostało wydanych w języku angielskim. W jego dorobku znajdują się 1 monografia autorska i 1 współautorska oraz 4 rozdziały w monografiach, ponadto rozdział w podręczniku i 4 skrypty (jeden w 3 wydaniach) ora 29 publikacji popularno-naukowych, które mają często wymiar wdrożeniowy z formułowanymi zaleceniami dla praktyki rolniczej. Współautorski dorobek naukowy wynika z zespołowego i interdyscyplinarnego charakteru badań.